Przeważnie to nie młody, dorastający człowiek ma problemy w domu, ale jego opiekunowie. Nic dziwnego, że pojawia się bunt, agresja, narkotyki.

A jakim TY jesteś rodzicem?

Kasia lat 15 - "moi rodzice na nic mi nie pozwalają. Nie mogę mieć koleżanek....mam siedzieć w domu i się uczyć. Mam tego dosyć....Pomocy!"......

Kiji lat 16 - "mój ojciec od kilku lat siedzi za granicą, matka zazwyczaj zajęta sobą wcale się mną nie przejmuje. Mam młodszą siorę, ale nią zajmują się dziadkowie. Ja jako już samodzielna osoba /zdaniem matki/ nie wymagam specjalnej opieki, dlatego mieszkam z nią razem, ale co z tego że jestem niby dorosła, skoro za każdym razem, kiedy chcę z nią pogadać, albo się o coś zapytać matka nie chce ze mną gadać. Sama nie wiem dlaczego. Próbowałam wiele razy. Zawsze słysze to samo: pogadamy innym razem, nie mam czasu, muszę wyjść, nie dzisiaj...Czasami wydaje mi się, że to ona potrzebuje mojej pomocy, bo chyba jest jakaś zagubiona, ale też nie chce mi nic powiedzieć co ją gryzie. Sama nie wiem co robić w takiej sytuacji. Przez to wszystko czuję się jakby bardziej dorosła, bo jestem zdana tylko na siebie, ale z drugiej strony brakuje mi rozdziców i ich wsparcia".....

Ilyn lat 18 - "dzisiaj skończyłam 18 lat! Od jutra zaczynam nowe życie! Postanowiłam legalnie wyprowadzić się z domu! Legalnie ponieważ już jestem pełnoletnia i mam prawo decydować o swoim życiu! Do tej pory było inaczej! To moi rodzice doprowadzili mnie do takiego stanu! Odkąd pamiętam ja miałam zaspokoić niespełnione marzenia mamy i ojca! A tak się nie da! Jestem wykończona psychicznie i moje ciało też mi odmawia posłuszeństwa! Oni jeszcze o niczym nie wiedzą, że już jutro mnie z nimi nie będzie! Sami tego chyba chcieli".....

Ewa lat 14 - "cokolwiek bym nie zrobiła zawsze źle. Czepiają się do mnie o byle co. Nie mogę nic powiedzieć, bo moje zdanie się nie liczy. Każą się uczyć, choć nic nie rozumiem. Nikt mi niczego nie wytłumaczy".. ...

Marcello lat 15 - "moi starzy są spoko, chyba jednak za bardzo wyluzowani, bo chociaż mam pełny luz i kasę to zaczynam się zastanawiać czy w życiu takiego małotata nie powinno być czegoś extra (mam na myśli trochę rodzicielskiej milości i ciepła). Nie ćpam, nie piję, nie palę wydaje mi się że jestem dobym synem. Potrafię odwdzięczyć się im za trud jaki wkładają w moje wychowanie (kasa i luz). Gdyby od czasu do czasu ojciec mnie poklepał po ramieniu a matka przytuliła do siebie byłoby całkiem fajnie".....

Kamil lat 17 - "stale pretensje. Nie mam prawa wychodzić z kumplami, dziewczyna?-temat zakazany. W domu bez przerwy napięta sytuacja. Nie wytrzymuję"....

Koko lat 13 - "coraz więcej wymagań. Nie mam z kim pogadać o nowej szkole. Tam też nie jestem akceptowana przez innych uczniów. Mam dosyć życia. Rodzice czepiają się, że uczę się nie tak jak oni sobie wyobrażają".....

Alucha lat 17 – "mam chłopaka, spotykam się po kryjomu. Kocham go, ale nie wyobrażam sobie jak mam to powiedzieć w domu. Rodzice by mnie wypędzili. Myślę o ucieczce"....

Edycia lat 14 – "ojciec dyryguje całą rodziną. Wszyscy się go boją, ja szczególnie. Jako najstarsza z rodzeństwa muszę wszystko w domu robić i opiekować się młodszymi. Matka pracuje nie interesuje się moimi problemami, bo ma swoje. Ojciec agresywny, jak już wspominałam. Z nim się wogóle nie pogada, on najmądrzejszy i ma być tak jak on chce. Nie mam czasu na nic, bo pomagam w domu. W szkole nie jestem dobra i po wywiadówkach ojciec mnie bije pasem. Nie chcę dłużej tak żyć, nie mam dokąd uciec, co robić?".....(teksty oryginalne, imiona autorów listów zostały zmienione)

To są tylko niektóre cytaty z listów, jakie do nas napływają. Każdego dnia, conajmniej 5 zropaczonych, nastolatków postanawia wyżalić się na swój ciężki los, jaki gotują im własne mamy i ojcowie. Problem jest poważny, ponieważ Ci młodzi ludzie mają prawo do własnego zdania, wyrażania uczuć, podejmowania decyzji. Nie zawsze zgodnych z rzeczywistością, ale od tego są właśnie rodzice, aby wspólnie przeanalizować wszystkie za i przeciw.

Niestety, tak się nie dzieje.

Brak akceptacji, domowy rygor, nakazy, zakazy, kary, wymagania ponad stan dziecka doprowadza młody umysł do buntu. Nic dziwnego, że niejednokrotnie zdziwieni, a zarazem zrozpaczeni rodzice pojawiają się w programach typu – „Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie”. Cud sprawia, że niektórym udaje się wrócić do normalnego prosperowania. Większość „uciekinierów” poznaje nowe, inne, gorsze towarzystwo. I pasuje im to, ponieważ tam czują się w jakiś sposób zaakceptowane. Nie mają zamiaru wracać do domu. Aby przetrwać wchodzą w kolizję z prawem.

Tracisz dziecko na zawsze.

Włos się jeży na głowie i ciarki przechodzą po plecach, kiedy nastolatek pisze, że właśnie ma zamiar odebrać sobie życie. Powód?-rzecz jasna rodzice.

Ilu jest małolatów, którzy nie mają dostępu do internetu, albo nie chcą pisać o swoich przeżyciach? Nie wiadomo.

W tym momencie, przydałoby się zastanowić, gdzie tkwi problem?

Jakim TY jesteś rodzicem? Czy twoj syn nie jest autorem któregoś z listów? Czy zastanawiałaś się, że może twoja córka nie radzi sobie w szkole, ponieważ ma problemy w domu?

Zanim zaczniesz karać, krzyczeć i zakazywać przemyśl, czy nie warto zmienić taktyki.

Zazwyczaj to rodzic potrzebują fachowej pomocy. Jeżeli wstydzisz się, że ktoś z sąsiadów może cię przyuważyć, wychodzącą od psychologa, albo z innych względów nie chcesz tam iść-odwiedź księgarnię. Na półkach znajdziesz lektury dla rodziców.

Naucz się rozmawiać z dzieckiem o wszystkim. Ono musi wiedzieć, że jesteś nie tylko  matką czy ojcem, ale przede wszystkim jego niezawodnym przyjacielem.

 

 HOME  |  astro   |  uroda  |  zdrowie  |  partnerstwo

Copyright All rights reserved. EncykopediaNowoczesnejKobiety VirtuEla1993-2010 
Copyright | Kontakt